ซูเราะห์ 2 อัล-บะเกาะเราะฮฺ, อายะห์ 232 – 235

1. وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۗ ذَٰلِكُمْ أَزْكَىٰ لَكُمْ وَأَطْهَرُ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

   และเมื่อพวกเจ้าหย่าบรรดาภรรยาของพวกเจ้าแล้ว และระยะเวลาอิดดะฮ์ของพวกนางได้สิ้นสุดลง ก็อย่าได้ขัดขวางพวกนางจากการแต่งงานใหม่กับสามีของพวกนาง เมื่อพวกเขาต่างพอใจกันระหว่างพวกเขาโดยชอบธรรม เหล่านี่เป็นคำเตือนแก่พวกเจ้าที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันปรโลก นั่นเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์กว่าและสะอาดกว่าสำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ในขณะที่พวกเจ้านั้นไม่รู้

   2:232

2. وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ ۖ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۚ وَعَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ ۚ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَارَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ ۚ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَٰلِكَ ۗ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗ وَإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُمْ مَا آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ ۗ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

   และมารดาทั้งหลายนั้นจะให้นมแก่ลูก ๆ ของนางเป็นระยะเวลาสองปีเต็ม สำหรับผู้ที่ต้องการจะให้ครบถ้วนในการให้นม และหน้าที่ของพ่อเด็กนั้น คือ ปัจจัยยังชีพของพวกนาง และเครื่องนุ่งห่มของพวกนางโดยชอบธรรม บุคคลจะไม่ถูกใช้ให้ทำสิ่งใด เว้นแต่ตามความสามารถของเขาเท่านั้น ไม่อนุญาตให้ผู้เป็นแม่ต้องได้รับความทุกข์อันเนื่องด้วยลูกของนาง และไม่อนุญาตให้ผู้เป็นพ่อต้องได้รับความทุกข์อันเนื่องด้วยลูกของเขา และหน้าที่ของทายาทผู้รับมรดกก็เช่นเดียวกัน แต่ถ้าทั้งสองต้องการหย่านม อันเกิดจากความพอใจ และการปรึกษาหารือกันระหว่างทั้งสองแล้ว ก็ไม่เป็นการผิดอะไรสำหรับเขาทั้งสอง และหากพวกเจ้าประสงค์ที่จะให้มีแม่นมแก่ลูก ๆ ของพวกเจ้า ก็ไม่เป็นการผิดอะไรแก่พวกเจ้า เมื่อพวกเจ้าได้มอบสิ่งที่พวกเจ้าให้ (แก่นางเป็นค่าตอบแทน) โดยชอบธรรม และจงยำเกรงต่ออัลลอฮ์เถิด และพึงทราบเถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้น ทรงเห็นสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

   2:233

3. وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا ۖ فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ

   และบรรดาผู้ที่ถึงแก่ชีวิตลงในหมู่พวกเจ้า และทิ้งคู่ครองไว้นั้น พวกนางจะต้องรอคอยตัวของพวกนางเอง สี่เดือนกับอีกสิบวัน ครั้นเมื่อระยะเวลาอิดดะฮ์ของพวกนางได้สิ้นสุดลงแล้ว ก็ไม่เป็นบาปอันใดแก่พวกเจ้า ในสิ่งที่พวกนางได้กระทำไปในส่วนตัวของพวกนางโดยชอบธรรม และอัลลอฮ์นั้นทรงรอบรู้อย่างละเอียด ในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำนั้น

   2:234

4. وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ ۚ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَٰكِنْ لَا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفًا ۚ وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ

   และไม่เป็นที่ต้องห้ามอันใดแก่พวกเจ้า ในสิ่งที่พวกเจ้ากล่าวเป็นนัยในการขอแต่งงานหญิง (ที่สามีของเขาเสียชีวิตแต่ยังอยู่ในอิดดะฮ์) หรือสิ่งที่พวกเจ้าเก็บงำไว้ในใจของพวกเจ้า อัลลอฮ์ทรงรู้ว่าพวกเจ้าจะบอกกล่าวแก่นางให้ทราบ แต่พวกเจ้าอย่าได้สัญญากับพวกนางเป็นการลับ นอกจากพวกเจ้าจะกล่าวถ้อยคำอันสุภาพดีเท่านั้น และพวกเจ้าจงอย่าตัดสินใจ (ที่จะปฏิบัติตาม) สัญญาการแต่งงาน จนกว่าระยะเวลาอิดดะฮ์ที่กำหนดไว้จะสิ้นสุดลง และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในหัวใจของพวกเจ้า ดังนั้น จงระวังการลงโทษของพระองค์ และจงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงขันติ

   2:235

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด