ซูเราะห์ 4 อัน-นิซาอฺ, อายะห์ 101 – 104

1. وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِينًا

   และเมื่อพวกเจ้าเดินทางไปในแผ่นดิน ก็ไม่เป็นความผิดอันใดสำหรับพวกเจ้าในการที่พวกเจ้าจะทำการย่อละหมาด หากพวกเจ้าเกรงว่าบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาจะทำอันตรายแก่พวกเจ้า แท้จริงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นเป็นศัตรูอันชัดแจ้งสำหรับพวกเจ้า

   4:101

2. وَإِذَا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ۗ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَىٰ أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ ۖ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُهِينًا

   และเมื่อเจ้า (มุฮัมหมัด) อยู่ในหมู่พวกเขา (ในช่วงสงคราม) และเจ้าเป็นผู้นำการละหมาดร่วมกับพวกเขาก็จงให้กลุ่มหนึ่งจากพวกเขายืน (ละหมาด) ร่วมกับเจ้า และให้พวกเขาถืออาวุธของพวกเขาไว้ เมื่อพวกเขาสุญูดแล้วก็จงให้พวกเขาถอยไปอยู่ด้านหลังพวกเจ้า (เพื่อป้องกันการโจมตีของศัตรูจากด้านหลัง) และให้อีกกลุ่มหนึ่งที่ยังไม่ได้ละหมาดเข้ามา แล้วให้พวกเขาละหมาดร่วมกับเจ้า และให้พวกเขาใช้มาตรการป้องกันและถืออาวุธของพวกเขา บรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาชอบที่จะให้พวกเจ้าไม่ใส่ใจเกี่ยวกับอาวุธและสัมภาระของพวกเจ้า เพื่อที่พวกเขาจะได้โจมตีพวกเจ้าทั้งหมดในคราวเดียว และไม่เป็นความผิดอันใดสำหรับพวกเจ้าที่จะวางอาวุธ หากพวกเจ้ามีความเดือดร้อน เนื่องจากฝนตกหรือพวกเจ้าป่วย และพวกเจ้าควรใช้ความระมัดระวัง แท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงเตรียมการลงโทษอันน่าอัปยศแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว

   4:102

3. فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِكُمْ ۚ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ ۚ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا

   ครั้นเมื่อพวกเจ้าเสร็จจากการละหมาดแล้ว ก็จงกล่าวรำลึกถึงอัลลอฮ์ ทั้งในสภาพยืนและนั่งและในสภาพนอนเอกเขนกของพวกเจ้า ครั้นเมื่อพวกเจ้าปลอดภัยแล้ว ก็จงดำรงไว้ซึ่งการละหมาด แท้จริงการละหมาดนั้นเป็นบัญญัติที่ถูกกำหนดเวลาไว้แก่ผู้ศรัทธาทั้งหลาย

   4:103

4. وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ ۖ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ ۖ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ ۗ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

   และพวกเจ้าอย้าท้อแท้ (หมดกำลังใจ) ในการตามล่าศัตรู หากพวกเจ้าเจ็บปวด พวกเขาก็จะเจ็บปวดเช่นเดียวกับความเจ็บปวดของพวกเจ้า แต่พวกเจ้าหวัง (การตอบแทน) จากอัลลอฮ์ ซึ่งสิ่งที่พวกเขาไม่ได้หวัง และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

   4:104

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด