ซูเราะห์ 5 อัล-มาอิดะฮฺ, อายะห์ 116 – 118

1. وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ ۚ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ ۚ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

   และ (จงรำลึกถึง) ขณะที่อัลลอฮ์ตรัสว่า "โอ้ อีซา บุตรมัรยัม! เจ้าเป็นคนบอกแก่ผู้คนว่า 'จงยึดถือฉันและมารดาของฉันเป็นพระเจ้าทั้งสององค์ นอกเหนือจากอัลลอฮ์กระนั้นหรือ'?" เขากล่าวว่า "มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์! มันไม่สมควรดอก ที่ฉันจะกล่าวสิ่งที่ไม่ใช่สิทธิของฉัน หากฉันได้กล่าวสิ่งนั้นไป พระองค์ก็ย่อมทรงรู้ดี เพราะพระองค์ทรงรู้สิ่งที่อยู่ในตัวของฉัน และฉันไม่รู้สิ่งที่อยู่ในพระองค์ แท้จริงพระองค์คือพระผู้ทรงรอบรู้ในสิ่งเร้นลับทั้งหลาย”

   5:116

2. مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ ۚ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ ۖ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ۚ وَأَنْتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

   “ฉันไม่ได้กล่าวแก่พวกเขา เว้นแต่สิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาให้ฉันกล่าวเท่านั้น กล่าวคือ 'พวกเจ้าจงเคารพสักการะอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลของฉันและพระผู้อภิบาลของพวกเจ้าเถิด' และฉันย่อมเป็นพยานยืนยันต่อพวกเขา ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในหมู่พวกเขา ครั้นเมื่อพระองค์ได้ทรงรับฉันไปแล้ว พระองค์ก็ทรงเป็นผู้ดูแลพวกเขา และพระองค์ทรงเป็นสักขีพยานในทุกสิ่ง”

   5:117

3. إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

   “หากพระองค์จะทรงลงโทษพวกเขา พวกเขาก็คือบ่าวของพระองค์ และหากพระองค์จะทรงอภัยโทษให้แก่พวกเขา แท้จริงพระองค์ก็คือพระผู้ทรงอำนาจ พระผู้ทรงปรีชาญาณ”

   5:118

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด