ซูเราะห์ 7 อัล-อะอฺรอฟ, อายะห์ 109 – 126

1. قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ

   บรรดาชนชั้นนำจากหมู่ชนของฟิรเอาน์ได้กล่าวว่า “แท้จริงชายคนนี้คือมายากรผู้รอบรู้

   7:109

2. يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ ۖ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

   เขาต้องการขับไล่พวกเจ้าออกจากแผ่นดินของพวกเจ้า” ดังนั้น “แล้วพวกเจ้าจะชี้แนะอะไร?”

   7:110

3. قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

   พวกเขากล่าวว่า “จงประวิงเขาและพี่ชายของเขาไว้ก่อน และจงส่งคนไปรวบรวม (บรรดามายากร) ตามเมืองต่าง ๆ”

   7:111

4. يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلِيمٍ

   เพื่อพวกเขาจะได้นำมายากรผู้รอบรู้ทุกคนมายังเจ้า”

   7:112

5. وَجَاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوا إِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ

   และบรรดามายากรก็ได้มายังฟิรเอาน์ โดยกล่าวว่า "แน่นอนพวกเราจะต้องได้รับรางวัล ถ้าพวกเราเป็นผู้ชนะใช่หรือไม่?"

   7:113

6. قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

   เขากล่าวว่า "ใช่แล้ว และแท้จริงพวกเจ้าจะได้อยู่ในหมู่ผู้ใกล้ชิด"

   7:114

7. قَالُوا يَا مُوسَىٰ إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ

   พวกเขากล่าวว่า "โอ้ มูซา! เจ้าจะโยน (ไม้เท้าของเจ้า) ก่อนหรือว่าพวกเราจะเป็นผู้โยนก่อน"

   7:115

8. قَالَ أَلْقُوا ۖ فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ

   มูซากล่าวว่า “พวกเจ้าจงโยนก่อน” ครั้นเมื่อพวกเขาได้โยนออกไป พวกเขาก็ได้ลวงตาผู้คน และสร้างความหวาดกลัวให้กับพวกเขา และพวกเขาได้นำมายากลอันใหญ่หลวง

   7:116

9. وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ ۖ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

   และเราได้มีโองการแก่มูซาว่า “จงโยนไม้เท้าของเจ้าเสีย!” ทันใดนั้นมันก็กลืนสิ่งที่พวกเขาลวงตาไว้

   7:117

10. فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

    ดังนั้นความจริงได้ปรากฏขึ้น และสิ่งที่พวกเขาประกอบนั้นได้มลายสิ้น

    7:118

11. فَغُلِبُوا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوا صَاغِرِينَ

    ดังนั้น ณ ที่นั่น พวกเขาได้รับความพ่ายแพ้และพวกเขากลับมาด้วยความต่ำต้อย

    7:119

12. وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ

    และบรรดามายากรก็ได้ล้มตัวลงกราบ

    7:120

13. قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

    พวกเขากล่าวว่า “เราศรัทธาต่อพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

    7:121

14. رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ

    คือพระผู้อภิบาลของมูซาและฮารูน”

    7:122

15. قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّ هَٰذَا لَمَكْرٌ مَكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا ۖ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ

    ฟิรเอาน์กล่าวว่า “พวกเจ้าจะศรัทธาต่อเขาก่อนที่ข้าจะอนุญาตแก่พวกเจ้ากระนั้นหรือ? แท้จริง นี่เป็นกลอุบายที่พวกเจ้าวางแผนไว้ในเมืองนี้ เพื่อต้องการขับไล่ชาวเมืองให้ออกจากเมืองไป แล้วพวกเจ้าจะได้รู้ (ผลที่จะตามมาจากการกระทำนี้)

    7:123

16. لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

    แน่นอนข้าจะตัดมือและเท้าของพวกเจ้าตามแนวขวาง (มือขวาและเท้าซ้ายหรือในทางกลับกัน) แล้วข้าจะตรึงพวกเจ้าทั้งหมดบนไม้กางเขน”

    7:124

17. قَالُوا إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ

    พวกเขากล่าวว่า “แท้จริง ยังพระผู้อภิบาลของเราเท่านั้นที่พวกเราต้องเป็นผู้กลับไป

    7:125

18. وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا ۚ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ

    และเจ้าไม่ได้โกรธแค้น (และลงโทษ) พวกเรา เว้นแต่เพราะเราได้ศรัทธาต่อบรรดาสัญญาณของพระผู้อภิบาลของเราเท่านั้น หลังจากที่มันได้มาถึงเรา” (แล้วพวกเขาก็ได้กล่าวว่า): “ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา โปรดประทานความอดทนแก่พวกเรา และขอให้พวกเราตายอย่างมุสลิมด้วยเถิด”

    7:126

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด