ซูเราะห์ 7 อัล-อะอฺรอฟ, อายะห์ 134 – 135

1. وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَ ۖ لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ

   และเมื่อการลงโทษได้ประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า “โอ้ มูซา โปรดวิงวอนต่อพระผู้อภิบาลของเจ้าให้แก่พวกเราตามที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้กับเจ้า หากเจ้าทำให้การลงโทษนี้พ้นจากพวกเราได้ เราจะศรัทธาต่อเจ้าอย่างแน่นอน และแน่นอนเราจะปล่อยวงศ์วานของอิสรออีลไปกับพวกเจ้า”

   7:134

2. فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنْكُثُونَ

   ครั้นเมื่อเราได้ทำให้การลงโทษนั้นได้พ้นจากพวกเขาไปจนถึงวาระหนึ่ง (ก่อนการจมน้ำ) ซึ่งพวกเขาต้องไปถึงมัน ทันใดนั้นพวกเขาก็ผิดสัญญา

   7:135

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด