ซูเราะห์ 7 อัล-อะอฺรอฟ, อายะห์ 158 – 162

1. قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

   จงกล่าวเถิด มุฮัมหมัด "โอ้ มนุษย์ทั้งหลาย แท้จริงฉันคือเราะซูลของอัลลอฮ์มายังพวกท่านทั้งมวล ซึ่งพระองค์นั้นทรงครอบครองบรรดาชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรได้รับการเคารพสักการะนอกจากพระองค์เท่านั้น ผู้ทรงให้เป็นและทรงให้ตาย ดังนั้นพวกเจ้าจงศรัทธาต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์เถิด ผู้เป็นนบีที่เขียนไม่ได้อ่านไม่ออก ซึ่งเขาได้ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และบรรดาถ้อยคำของพระองค์ และพวกเจ้าจงปฏิบัติตามเขาเถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับทางนำ"

   7:158

2. وَمِنْ قَوْمِ مُوسَىٰ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ

   และจากหมู่ชนของมูซานั้น มีกลุ่มหนึ่ง (ที่ยึดมั่นในความจริง) พวกเขาชี้นำ (ผู้คน) สู่ความจริง และด้วยความจริงนั้นพวกเขาจึงมีความเที่ยงธรรม (ในการพิจารณาปัญหาของพวกเขา)

   7:159

3. وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

   และเราได้แบ่งพวกเขาออกเป็นสิบสองกลุ่ม และเราได้มีโองการแก่มูซาขณะที่พวกพ้องของเขาได้ขอน้ำจากเขาว่า "จงตีหินก้อนนั้นด้วยไม้เท้าของเจ้า" แล้วตาน้ำสิบสองตาก็พวยพุ่งออกมาจากก้อนหินนั้น แท้จริงกลุ่มชนแต่ละกลุ่มย่อมรู้แหล่งน้ำดื่มของตน และเราได้ให้เมฆเป็นร่มเงาแก่พวกเขา และเราได้ประทานลงมาแก่พวกเขาซึ่งของหวานและนกคุ่ม พวกเจ้าจงบริโภคจากสิ่งที่ดีๆที่เราได้ให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้าเถิด และพวกเขาไม่ได้อธรรมต่อเรา แต่ทว่าพวกเขาอธรรมแก่ตัวของพวกเขาเองต่างหาก

   7:160

4. وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ ۚ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ

   และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า "จงอยู่ในเมืองนี้เถิด และจงบริโภคจากเมืองนี้ ณ ที่ใดก็ได้ที่พวกเจ้าประสงค์ และจงกล่าวว่า หิฏเฏาะฮ์ (โปรดขจัดบาปของเราด้วยเถิด ) และจงเข้าประตูนั้นไปในสภาพผู้โน้มศีรษะลงด้วยความนอบน้อม เราก็จะอภัยโทษให้แก่พวกเจ้าซึ่งบรรดาความผิดของพวกเจ้า และเราจะเพิ่มพูนแก่บรรดาผู้กระทำความดี"

   7:161

5. فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ

   แล้วบรรดาผู้อธรรมในหมู่พวกเขาได้เปลี่ยน (ถ้อยคำนั้น) ด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้กล่าวแก่พวกเขา ดังนั้น เราจึงส่งการลงโทษลงมาจากฟากฟ้ามายังพวกเขา เนื่องด้วยความอธรรมที่พวกเขาได้กระทำไว้

   7:162

คำแปล: ศูนย์การแปลรุวาด